Jan Sobieski - Lew Lechistanu

Projekt „Edukacja przez Sztukę”, cykl "Niezwykłe Polki i Polacy - Polscy władcy i bohaterowie".
Zrealizowano w ramach programu stypendialnego #kulturawsieci stworzonego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego @mkidn_gov_pl oraz Narodowe Centrum Kultury @nckultury.

Bitwa pod Wiedniem – bitwa stoczona 12 września 1683r., to kolejna ważna bitwa, będąca przełomowym wydarzeniem nie tylko w polskiej historii, ale jest uznawana za jedna z najważniejszych bitew w dziejach świata.
Jan III Sobieski i jego armia ocalili Europę w XVII wieku prze inwazją islamu złamali potęgę Imperium Osmańskiego.
Polsce przypadła rola głównego obrońcy chrześcijańskiej Europy przed inwazją islamu, a punktem kulminacyjnym walk, była bitwa pod Wiedniem, nazwana odsieczą wiedeńską. Kiedy wdzierające się w głąb Startego Kontynentu wojska tureckie stanęły w 1683 roku u bram Wiednia i przez ponad dwa miesiące oblegały miasto, cesarz Leopold I Habsburg poprosił która Sobieskiego o pomoc. Jan II Sobieski dowodził wojskami z Polski, Austrii i Niemiec, liczącymi blisko 70 tys. żołnierzy, z czego 31 tys. stanowiła jazda konna – husaria. Armia sprzymierzonych wojska stanęła naprzeciw liczniejszych oddziałów ok. 100 tys. – wezyra Kara Mustafy. 12 września, w wyniku wielogodzinnej bitwy, Turcy zostali odparci, jednak dopiero miesiąc później pod Parkanami Sobieski zdołał rozbić wojska wielkiego wezyra.
Jan II Sobieski był zwany przez Turków „Lwem Lechistanu”, a przez chrześcijan „Obrońcą Wiary” – tym tytułem odznaczył go w 1684 roku papież Innocenty XI.

W nocy po zwycięskiej bitwie, w zdobycznym namiocie wezyra król napisał dwa listy. Jeden do papieża Innocentego XI – ze słowami „Venimus, vidimus et Deus vicit” („Przybyliśmy, zobaczyliśmy i Bóg zwyciężył”), drugi do małżonki Marysieńki, zaczynając od słów: „Bóg i Pan nasz na wieki błogosławiony dał zwycięstwo i sławę narodowi naszemu, o jakiej wieki przeszłe nigdy nie słyszały”.

Jan III Sobieski – kiedy był hetmanem wielkim koronnym, husaria na powrót stała się główną siłą przełamującą w armii Rzeczypospolitej. Podczas odsieczy wiedeńskiej husaria po raz ostatni miała okazję udowodnić swoją wartość, jednym uderzeniem rozbijając turecką armię Kara Mustafy.